 |
| ภาพพระพุทธเจ้าจาก Pixabay.com |
ที่มาและอานิสงส์ของบทสวดมนต์ ชัยมงคลคาถา หรือ พาหุงมหาการุณิโก ที่มาของบทสวดมนต์ชัยมงคลคาถาได้มาจากตำราเก่าแก่ครั้งกรุงศรีอยุธยา ซึ่งถวายแด่สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ให้ทรงใช้สวดทุกวันก่อนเข้าบรรทม และก่อนออกศึกทุกครั้งเพื่อเสริมสิริมงคล ป้องกันตัว แคล้วคลาด รวมทั้งให้เกิดความสำเร็จ และชัยชนะแก่พระองค์ท่านทุกครั้งไป
เมื่อแรกค้นพบนั้นเป็นใบลานทองคำจารึก เป็นลายพระหัตถ์ของสมเด็จพระพนรัตน์ วัดป่าแก้ว ผู้ใดสวดมนต์ชัยมงคลคาถา หรือ พาหุงมหากา เป็นประจำทุก ๆ วันแล้ว มีแต่ชัยชนะทุกประการ เรียนหนังสือก็เกิดปัญญา มีแต่ความเก่งกล้าสามารถ ผู้ใดสวดทุกเช้า ค่ำ คิดสิ่งใดที่ดีเป็นมงคล จะสมความปราถนาทุกประการ
ตั้งนะโม (บทนมัสการพระพุทธเจ้า) 3 จบก่อนท่องคาถา
นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต
อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ
พาหุงสะหัสสะมะภินิมมิตะสาวุธันตัง
ครีเมขะลัง อุทิตะโฆระสะเสนะมารัง
ทานาทิธัมมะวิธินา ชิตะวา มุนินโท
ตันเตชะสา ภะวะตุเม ชะยะมังคะลานิ
มาราติเรกะมะภิยุชฌิตะสัพพะรัตติง
โฆรัมปะนาฬะวะกะมักขะมะถัทธะยักขัง
ขันตีสุทันตะวิธินา ชิตะวา มุนินโท
ตันเตชะสา ภะวะตุเม ชะยะมังคะลานิ
นาฬาคิริง คะชะวะรัง อะติมัตตะภูตัง
ทาวัคคิจักกะมะสะนีวะ สุทารุณันตัง
เมตตัมพุเสกะวิธินา ชิตะวา มุนินโท
ตันเตชะสา ภะวะตุเม ชะยะมังคะลานิ
อุกขิตตะขัคคะมะติหัตถะ สุทารุณันตัง
ธาวันติโยชะนะปะถังคุลิมาละวันตัง
อิทธีภิสังขะตะมะโน ชิตะวา มุนินโท
ตันเตชะสา ภะวะตุเม ชะยะมังคะลานิ
กัตตะวานะ กัฏฐะมุทะรัง อิวะ คัพภินียา
จิญจายะ ทุฏฐะวะจะนัง ชะนะกายะมัชเฌ
สันเตนะ โสมะวิธินา ชิตะวา มุนินโท
ตันเตชะสา ภะวะตุเม ชะยะมังคะลานิ
สัจจัง วิหายะ มะติสัจจะกะวาทะเกตุง
วาทาภิโรปิตะมะนัง อะติอันธะภูตัง
ปัญญาปะทีปะชะลิโต ชิตะวา มุนินโท
ตันเตชะสา ภะวะตุเม ชะยะมังคะลานิ
นันโทปะนันทะภุชะคัง วิพุธัง มะหิทธิง
ปุตเตนะ เถระภุชะเคนะ ทะมาปะยันโต
อิทธูปะเทสะวิธินา ชิตะวา มุนินโท
ตันเตชะสา ภะวะตุเม ชะยะมังคะลานิ
ทุคคาหะทิฏฐิภุชะเคนะ สุทัฏฐะหัตถัง
พรัหมัง วิสุทธิชุติมิทธิพะกาภิธานัง
ญาณาคะเทนะ วิธินา ชิตะวา มุนินโท
ตันเตชะสา ภะวะตุเม ชะยะมังคะลานิ
เอตาปิ พุทธะชะยะมังคะละอัฏฐะคาถา
โย วาจะโน ทินะทิเน สะระเต มะตันที
หิตวานะ เนกะวิวิธานิ จุปัททะวานิ
โมกขัง สุขัง อะธิคะเมยยะ นะโร สะปัญโญ
หมายเหตุ ถ้าสวดให้ตนเองสวดตามนี้เลยครับ ถ้าสวดให้คนอื่นเปลี่ยนจาก เม เป็นเต และเปลี่ยนจากคำว่า อะหัง วิชะโย โหมิ เป็น ตะวัง วิชะโย โหหิ ส่วนคำว่า พรัหมัง อ่านว่าพรัมมัง คำว่า เมยยะ อ่านว่ามัยยะ
ที่มา เกริ่นนำจากหนังสือ อมตะ และคาถาจากแผ่นพับของหลวงพ่อจรัญ วัดอัมพวัน สิงห์บุรี
